Η Τάνια Τσανακλίδου μιλάει για τη ζωή και τον έρωτα με αφορμή το νέο της άλμπουμ, που μόλις κυκλοφόρησε, με τίτλο «Προσωπογραφία»
Εννέα ολόκληρα χρόνια είχε να κάνει καινούριο δίσκο. Από βαρεμάρα, από άποψη, επειδή δεν ήξερε αν θα βρει κομμάτια που θα της αρέσουν, επειδή «το τραγούδι είναι εραστής κι όχι μόνιμη σχέση. Το μόνο που πρέπει να κυνηγάς στη ζωή είναι τον έρωτα, όλα τα άλλα σε βρίσκουν μόνα τους», λέει η Τάνια Τσανακλίδου. Αλλωστε, επανειλημμένα έχει δηλώσει, ότι το αλατοπίπερο στη ζωή της είναι οι φίλοι, το μαγείρεμα, το Πήλιο, η μπιρίμπα.
Επίσης, έχει το θάρρος να πει ότι βαριέται με τη σοβαροφάνεια πολλών συναδέλφων του εντέχνου, ότι δεν αντέχει την αγωνία να είσαι κάθε χρόνο στο προσκήνιο, ότι την αρρωσταίνουν οι πολιτικές εξελίξεις -εξ ου και δεν ψήφισε- ότι περνά θαυμάσια στα μπουζούκια με τον Νίκο Μακρόπουλο. «Μ' αρέσει αυτός ο τύπος. Με πήγανε μια φορά στο μαγαζί που τραγουδά, με ανέβασε στη σκηνή και έμεινα εκεί κάνα δυο ώρες. Τον γουστάρω πολύ γιατί τραγουδάει και δεν κοροϊδεύει. Μου θυμίζει τον Στράτο Διονυσίου, τον οποίο εκτιμούσα πολύ. Είναι άντρας, όχι σαχλαμάρας. Δεν θα τον δεις να κάνει τζιριτζάντζουλες».
Παιδί της νύχτας
Με τίτλο «Προσωπογραφία», συνθέσεις των Γ. Χριστοδουλόπουλου, Θ. Οικονόμου, Θ. Καραμουρατίδη, Λ. Μαχαιρίτσα και στίχους των Ε. Βραχάλη, Α. Δήμου, Γ. Ευαγγελάτου, Γ. Μαύρου, Σ. Σταύρου, το νέο άλμπουμ είναι αφιερωμένο στον έρωτα. Με αφετηρία κάποιους από τους τίτλους των νέων της τραγουδιών θυμηθήκαμε ιστορίες, συνήθειες και παλιές αγάπες. Δηλαδή, αυτά για τα οποία μιλάνε τα καινούρια της τραγούδια.
«Πάντα» «Πάντα αγαπούσα ώς το κόκαλο. Και τους εκάστοτε συντρόφους και τη δουλειά μου. Γι' αυτό και την κάνω με αυτόν τον τρόπο. Αν ήθελα να βιοπορίζομαι από το τραγούδι, θα το έκανα βιοτεχνία- φασόν. Θα είχα τρελαθεί στα μπότοξ, θα πήγαινα στις πρεμιέρες, θα έβγαζα κάθε χρόνο άλμπουμ, θα υπέκυπτα ενδεχομένως στα μπουζούκια». «Νυχτώνει» «Το αγαπώ το σκοτάδι. Από έφηβη ήμουν παιδί της νύχτας. Κοιμόμουν με την ανατολή του ηλίου κι η μάνα μου για να με ξυπνήσει με μπουγέλωνε. Τα βράδια ένιωθα δημιουργική. Ο,τι κι αν έκανα: είτε διάβαζα, είτε αργότερα μοιραζόμουν το κρεβάτι μου... Τη μέρα λούφαζα, ένιωθα ανασφαλής. Ολα αλλάξανε όταν άρχισε να νυχτώνει στη ζωή μου. Μεγαλώνοντας ξεκινά μια αντίστροφη μέτρηση και καταλαβαίνεις ότι δεν σε παίρνει να αφήνεις το μισό χρόνο που σου απομένει να πηγαίνει χαμένος. Με το που σκάει ο ήλιος τώρα πια, το μάτι μου γαρίδα».
«Μόνη μου» «...εδώ και χρόνια. Εχω ξεχάσει το μοίρασμα. Ομως, κι η μοναξιά υπέροχη είναι. Δεν λέω, μου λείπουν οι αγκαλιές, μου λείπει να γείρω σε κάποιον. Οσο τρυκυμιώδης κι αν είναι μια σχέση, η αγκαλιά έχει πάντα τη γαλήνη της. Αλλωστε, όταν κοιτάς τον εαυτό σου στα μάτια του άλλου είσαι πάντα πιο όμορφη. Ενώ εγώ που με κοιτάω μόνο στον καθρέφτη, είναι σαν να βλέπω τη μάνα μου».
«Αυτό είμαι» «Με τρελαίνει αυτό το τραγούδι γιατί η φράση "για τόσο φτάνω" θέλει πολλή μαγκιά για να την ξεστομίσεις. Ολοι νομίζουν ότι μπορούν να τα κάνουν όλα. Δεν είναι κακό να συμφιλιώνεσαι με την μετριότητά σου. Ισα ίσα, που βγαίνεις από το σφίξιμο και την πόζα. Απελευθερώνεσαι. Το είδαμε πρόσφατα και με τις πολιτικές εξελίξεις. Ζούμε την παντοκρατορία της μετριότητας».
«Ο αποχαιρετισμός θέλει κότσια»
«Νύχτα της φωτιάς» «Είναι αυτές οι νύχτες που το άλλο πρωί δεν θυμάσαι τίποτα».
«Καληνύχτα» «Μου ήταν πάντα πολύ δυσάρεστη λέξη. Η καληνύχτα σημαίνει αποχαιρετισμό. Κι ο αποχαιρετισμός θέλει αξιοπρέπεια και κότσια. Πρέπει να είσαι γενναίος και να τους απελευθερώνεις τους ανθρώπους. Κάποτε έπεσα κι εγώ στη λούμπα και προσπάθησα να κρατήσω κάποιον με το ζόρι. Επειδή, όμως, ήταν κάθετος -να 'ναι καλά- με γλίτωσε από την προσβολή και το διασυρμό».
«Παράδεισος» «...Ηταν η ζωή μου και κόλαση ο εαυτός μου».
«Εξοδος» «Το άλμπουμ τελειώνει με μια παιδική φωνή όπως οι έρωτες τελειώνουν αφήνοντας πίσω τους ένα παιδί που διεκδικούν δύο άνθρωποι. Ξέρω: θα με ρωτήσεις γιατί άφησα τη μητρότητα έξω από τη ζωή μου... Ισως από εγωισμό. Δεν ήθελα ποτέ να πάψω εγώ να είμαι το παιδί. Μόνο για λίγες ώρες και κυρίως σε στιγμές μεγάλης συναισθηματικής φόρτισης πέρασε από το μυαλό μου να αποκτήσω παιδιά. Αλλά μάλλον δεν έκανα γι' αυτή τη δουλειά. Θα ήμουν εξαιρετικά καταπιεστική. Αλλωστε, με εννέα ανίψια, τα παιδιά δεν μου έχουν λείψει».
Το αποδεικνύει η νέα της δισκογραφική δουλειά με τίτλο ''ΠΙΞΕΛ'', στην οποία η ίδια και μια ομάδα νέων δημιουργών -πειράζουν- παλιά της τραγούδια..... Παυλίδης, Κουκλακη, Ιμαμ Μπαιλντι κ.α. μξαρουν και ανακατεύουν γνωστά ακούσματα μιλώντας απευθείας στη νέα γενιά.
"Σχεδόν πενήντα χρόνια…" ακούμε τα τραγούδια του Μάνου Λοΐζου. Μια νοητή μελωδική γραμμή που ενώνει τρεις γενιές. Από τότε που έγραψε τις πρώτες του μελωδίες μέχρι σήμερα δεν έχουμε σταματήσει να τον ακούμε και να τον τραγουδάμε. Κι εκείνος δεν έχει σταματήσει να μας συγκινεί.
Η Χάρις Αλεξίου θα βρεθεί στο Θέατρο Γης στη Θεσσαλονίκη για δύο μοναδικές συναυλίες αφιερωμένες στα τραγούδια που όλα τους μας θυμίζουν, τον μεγάλο της φίλο. Η Χάρις Αλεξίου τραγουδάει Μάνο Λοΐζο, σε ένα πρόγραμμα αφιερωμένο αποκλειστικά στα τραγούδια του μεγάλου μας συνθέτη. Τραγούδια που λατρεύονται ακόμα και την ακολουθούν σε όλη την πορεία της, σε στίχους, κυρίως, του Λευτέρη Παπαδόπουλου και του Μανώλη Ρασούλη αλλά και του Δημήτρη Χριστοδούλου της Κωστούλας Μητροπούλου, του Φώντα Λάδη. Τραγούδια που έχει πει η ίδια σε πρώτη εκτέλεση, αλλά και άλλα που θα ακουστούν με την φωνή της στο Θέατρο Γης, σε ένα πρόγραμμα διάρκειας άνω των δύο ωρών.
Στο πλευρό της στην σκηνή του Θεάτρου Γης συμμετέχει τιμητικά, ο Νίκος Πορτοκάλογλου, δηλώνοντας με αυτόν τον τρόπο τον δικό του σεβασμό στο έργο του μεγάλου δημιουργού. Στην συναυλία επίσης συμμετέχει και το Τρίφωνο: Ερωφίλη, Νίκος Κουρουπάκης, Δημήτρης Υφαντής.
70 χρόνια από την γέννηση του Μάνου Λοΐζου και 25 από τον θάνατο του…"Όλα θα τον θυμίζουν", τη Δευτέρα 18 και την Τρίτη 19 Ιουνίου στο Θέατρο Γης.
Το πρώτο πράγμα που θα κάνω μπαίνοντας στο σπίτι είναι να ανοίξω το ραδιόφωνο. Δεν έχω γνώσεις μουσικής (ένα από τα μεγαλύτερα λάθη της ζωής μου ήταν που δεν ασχολήθηκα με την μουσική ) μα για μένα η μουσική είναι η ζωή μου.
Ανοίγω λοιπόν το ραδιόφωνο για να ακούσω τις νότες και τους στίχους και να ταυτιστώ μαζί τους .
Πέρα από την παράταξη σε γραμμές μουσικών φθόγγων (νότες), η μουσική είναι μια πρωτογενής γλώσσα που εκφράζει συναισθήματα ή καταστάσεις. Ο συνδυασμός της μουσικής με τον γραπτό λόγο (στίχους) αποτελεί τον καλλίτερο τρόπο έκφρασης.
Έκφραση του εαυτού μας, είτε σαν ακροατές είτε σαν δημιουργοί , μια έκφραση που προβάλει τον εαυτό μας και που ερμηνεύει τον ψυχισμό μας.
Με συγκινεί πολύ όταν ακούω το μουσικό ψυχογράφημα κάποιου άλλου φίλου. Νιώθω αυτά που θέλει να μου δείξει εκείνη την στιγμή. Αγωνία, πίκρα, λαχτάρα για ζωή και απόλαυση. Η μουσική γίνετε το μέσο, γίνετε ο αγωγός ψυχικών κυμάτων. Εγώ δέκτης και ο «άλλος» πομπός.
Μου αρέσει να συνομιλώ μέσω της μουσικής και του τραγουδιού.
Κάθε συναίσθημα έχει τη μουσική του. Κάθε ψυχική ανάταση, εκτόνωση μπορεί να βρει έκφραση μέσα από την μουσική.
Αναρωτιέμαι αν διαβάζουμε αρκετά τον άλλον μέσα από τις μουσικές του επιλογές εκείνης της δεδομένης στιγμής. Πολλές φορές αυτό που δεν λένε τα μάτια ή τα χείλη το λέει η μουσική μας. Και έρχεται συχνά σε μας αναλλοίωτο, κατευθείαν από το ασυνείδητο.
Μουρμουρίζουμε το ρεφρέν ενός τραγουδιού και δεν ξέρουμε γιατί μας έχει κολλήσει. Έχουμε γραμμένους τους στίχους κάποιο τραγουδιού στον πίνακα πάνω από το γραφείο μας
Συχνά στη δουλεία σιγοψιθυρίζω τραγούδια . Ποτέ δεν κάθισα να σκεφτώ γιατί ,αν το βάλω κάτω να το αναλύσω είμαι σίγουρος ότι θα βρω την πηγή του. Όπως πεπεισμένος είμαι πως τίποτε δεν είναι τυχαίο.
Δεν θα είναι τυχαίο όταν ακούτε το έτερον σας ήμισυ να σας να τραγουδά το «Έχω μια αγάπη για σένα" της Χαρουλας
Έχω μια αγάπη για σένα, κόκκινη όπως το αίμα Φλόγα το χάδι, τα βράδια ανάβει φωτιές Έχω μια αγάπη στα χείλια, τρέχει τις νύχτες με χίλια να 'ρθει κοντά σου, αγάπη μου, γεια σου, να λες
Πως θα νιώθατε αν ένας φίλος σα έστελνε αυτό το τραγούδι; Θα αναρωτιόσασταν τι θέλει να πει; Η μουσική του Call me (Frank Sinatra) έχει μικρές αυξομειώσεις σαν τα δειλά βήματα της ψυχής του.
Call me, don't be afraid you can call me,
maybe it's late but just call me.
Call me and I'll be around.
When its seems your friends desert you,
there's somebody thinking of you.
I'm the one who'll never hurt you,
maybe it's because I love you.
Είναι εμφανές σε τι συναισθηματική κατάσταση βρίσκεστε όταν στο cd player με πατημένο το repeat ακούτε το Κίτρινα Φώτα (famous blue raincoat) με την φωνή τη Δήμητρα Γαλάνη;
Πώς βραδιάζει νωρίς... Όλα εδώ σα φινάλε γιορτής Το μπαλκόνι στενό, κάτω η πόλη μυρίζει Μοναξιά και καπνό
Και μένω κάτω απ’ τα κίτρινα φώτα Στην πόλη που χώραγε πρώτα Τη φωνή σου να λέει "σ’ αγαπώ" Σ’ έχω χάσει μέσα στα κίτρινα φώτα Στην πόλη που χώραγε πρώτα Τη φωνή σου να λέει "σ’ αγαπώ" να λέει "σ’ αγαπώ"
Ο καλλίτερος τρόπος έκφρασης λοιπόν για κάθε περίσταση. Χωρισμοί, δεσμοί, θάνατοι, χαρές, λύπες,, έρωτες, ανασφάλειες, πάθη όλα εκφρασμένα με τραγούδια ,συντροφιά με την μουσική.
Ξημερώνει πάλι, με αδειανό κεφάλι Απ’ το αλκοόλ είμαι πάλι γκολ, είμαι μαύρο χάλι Ξημερώνει η μέρα, λόγια στον αέρα Άλλο ένα πρωί στην παλιοζωή ποιος θα φάει τη σφαίρα.
Ξημερώνει πάλι, σκέτη παραζάλη Πάει και αυτή η βραδιά, κοίτα τη καρδιά φλόγες βγάζει πάλι Ξημερώνει κι έχω, λόγο για να αντέχω Άλλο ένα πρωί στην παλιοζωή κάποιον να προσέχω.
Ξημερώνει πάλι, μια ζωή σκανδάλη Σπάει ο τσαμπουκάς, όλα είναι κάς, μπρος περνάν κι οι άλλοι Ξημερώνει κιόλα, μαύρη καραμπόλα Άνθρωποι στουπιά, τι να θέλω πια, θέλω πάνω απ’ όλα
Εσένα παιδί μου...
Ξημερώνει πάλι, με αδειανό κεφάλι Πάει και αυτή η βραδιά, κοίτα τη καρδιά φλόγες βγάζει πάλι
Πάει και αυτή η βραδιά, κοίτα τη καρδιά φλόγες βγάζει πάλι… για Εσένα παιδί μου...
.jpg){kind=small}
